o.Oo สุข 3 วัน - ทุกข์ 2 อาทิตย์ o.Oo
My Calendar
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
My Story
My Friend
|
|
|
หลังจากกลับมาจากชะอำ ลูกทั้งสองก็ป่วยหนัก - อันอัน - นอนซม หมดเรี่ยวหมดแรง ไม่กินนม ไม่กินข้าว หมดสภาพไป 4 วัน 3 คืน พอเย็นวันที่ 4 บังคับแทบจะบีบปาก ป้อนโจ๊กไป 3 คำ เหมือนปาฏิหาร์ย ค่ำๆประมาณ 2 ทุ่ม ลุกขึ้นมาเล่นได้ แต่ยังไม่มีแรงซักเท่าไหร่ พักฟื้นต่ออีก 2 วัน ค่อยกลับมาเป็นปกติได้ สรุปหยุดเรียนตั้งแต่วันจันทร์ ถึงวันพฤหัส วันศุกร์ไปเรียนอีกวัน กลับมา การบ้านเพียบ .. ทั้งการบ้าน รวมถึงงานที่ต้องทำในห้อง ครูส่งกลับมาให้ทำให้เสร็จทั้งหมด (เฮ้อ.. ปกติการบ้านแค่ 2 หน้ายังยากเลย กว่าจะเสร็จ นี่อีกเป็นปึก 5 5 5 ) - อิมอิม - กลับมาจากทะเล อาการเดียวกัน ตัวร้อน ไอ มีน้ำมูก มีสเลด แต่น่าสงสารกว่าอันอันมากๆๆๆๆๆๆ เอาสเลดออกเองก็ไม่เป็น เวลาร้องไห้ก็ร้องเบาๆแบบอ้อนๆ สมเป็นเด็กผู้หญิงจริงๆ อันอัน อิมอิม ไปหาหมอ กินยากันเป็นขนม อันอันหายก่อน ส่วนอิมอิม อาการยังไม่ดีขึ้น ยังไอต่อเนื่องไม่หยุด คืนที่ 4 อิมอิมตัวยังอุ่นๆอยู่ แต่หม่าม๊าสังเกตุเห็นผื่นขึ้นเป็นจุดๆที่แขน ด้วยความกลัวว่าจะเป็นไข้เลือกออก เลยรีบไป รพ กันเลย ไปถึงหมอดูแ้ล้วว่าไม่เป็นอะไร ค่อยโล่งใจหน่อย แต่สเลดที่มีมันติดคอทำให้ไอตลอด และแทบจะไม่ค่อยได้นอน หม่าม๊าเลยบอกหมอว่าให้ดูดสเลดให้ด้วย แต่หม่าม๊าไม่เคยรู้เลยว่าการดูดสเลดเค้าทำยังไง พอพยาบาลจะลงมือทำจริงๆ หม่าม๊าก็สงสารลูกขึ้นมาจับใจ ต้องยืนหลบไปอยู่ห่างๆ ไม่กล้าดู แถมตอนที่พยาบาลดูดสเลดอยู่ อิมอิมก็ร้องได้ไม่หยุด น่าสงสารมากกกก T_T หม่าม๊าตาแดงๆ แทบจะร้องไห้ตามลูกไปด้วย ส่วนปะป๊าต้องทนยืนมองดูเพื่อให้กำลังใจอิมอิม ตอนที่พยาบาลอุ้มอิมอิมไป อิมอิมร้องไห้ไม่หยุด แล้วก็มองตามปะป๊า-หม่าม๊า ส่งสายตาแบบว่าให้ช่วยด้วย แต่ปะป๊า-หม่าม๊าก็ได้แต่ยืนดูอิมอิมร้องไห้ หม่าม๊ายังกระซิบว่า "คิดผิดรึเปล่าเนี่ย ที่ให้เค้าดูดสเลด" ระหว่างที่ทำอยู่ ใช้เวลาไปนานพอสมควร อิมอิมร้องไห้ไม่หยุด ไม่เคยร้องไห้ต่อเนื่องนานขนาดนี้มาก่อน หลังจากดูดสเลด กลับไป อิมอิมก็นอนหลับสบายขึ้น หน้าตาดูโล่งมากขึ้น วันรุ่งขึ้น ก็ไปหาหมอให้ดูอาการอีกรอบ (หมอเด็กกะดึก ดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเลย เหมาะสำหรับตอนฉุกเฉินเท่านั้นจริงๆ) หมอตรวจดูแล้ว บอกว่าเป็น กล่องเสียงอักเสบ กับหลอดลมอักเสบ ให้มาพ่นยา เช้า-เย็น ประมาณ 3 วันเพื่อดูอาการ เหมือนเดิม อิมอิมกลัวการพ่นยา ขนาดหม่าม๊าอุ้มอยุ่ ก็ร้องไห้ไม่หยุด หม่าม๊าถึงขั้นน้ำตาซึมอีกครั้ง แล้วเราก็เลยได้ไป รพ กันเช้าเย็น เช้าเย็น หลังจากพ่นยาไป 4 วัน อาการก็ดีขึ้นเรื่อยๆ รวมระยะเวลากว่าจะหาย ประมาณ 2 อาทิตย์ ระหว่างที่ไม่สบาย อิมอิมก็ไม่กินนมขวดเลย ยอมกินแต่นมจากอกหม่าม๊าเท่านั้น แต่ยังดีที่กินอาหารเสริมได้ เลยเน้น ให้กินกล้วย กินข้าว เป็นวันละ 2 มื้อแทน น้ำหนักลดไป 2 ขีด แต่ดูแก้มซูมไปเลยทีเดียว ช่วงนี้กลับมากินเหมือนเดิมแล้ว อาจจะเยอะกว่าเดิมด้วย เห็นใครกินอะไร โผไปหา มือไขว่ขว้า อยากกินไปซะหมด อยากกินก็ป้อน ทั้งข้าว ไอติม ทุเรียน ส้มโอ ฝรั่ง น้ำมะพร้าว และอีกหลาย ขออย่าให้เป็นอะไรอีกเลยนะจ๊ะ ลูกป๊า
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
